Apayrı Bir Ayrıntı

Bugün yine sensizlikle uyandım. Üstüme kalın bir sessizlik giydim dışarı çıkarken. Yollar, kâğıtlar dolusu cümleler gibi ayaklarımın altından geçti. Geride çamurlu kalıntılardı kalan. Sanki tüm güzel duygular, kirletilmişti yaşanırken. Giydiğim sessizliğime ise bir yağmur havası siniyordu. Sessizliğim, hüznü biriktirdikçe içinde, inceliyordu sanki.

Apayrı bir ayrıntıydı bu. Uzaktan anlaşılmaz. Ya da yaşamak gerekli...Zamana bırakmıştım her şeyi. Sonra da zamanı bıraktım. Yaşamak gerekli...

Yürümeye devam ettim. Gün hüzünleri işaret ediyordu her köşe başında. Kalın çizgilerle, altı çizili çığlıklar gibi

İsyan ediyordu gün. Apayrı bir ayrıntıydı bu. Ben bile görmeyebilirdim belki. Seni sevmeseydim...

Dönüş yolu eskimişti. Gece olmuştu bir çırpıda. Aç köpekler havlıyordu uzaktan adımlarımı hızlandıran.

Sokak aralarında, bitmiş aşkları topluyordum. Hüzünlerini kazıyınca üzerinden yaşanabilen... Kimse bilmezdi.

Apayrı bir ayrıntıydı çünkü. Geceyi de gündüzmüş gibi yaşayanlar bilirdi ancak. Koyu esmer bir gecenin tüm soğuğunu sineye çekebilenler bilirdi. Yaşamak gerekli...

Eve gelince, sessizliğimi soyunup sensizliği çekerim üstüme. İnce bir sensizlik... Sessizlik kadar üşüten... Uykusuz rüyaları sabaha taşırken tüm ağır işçiliğiyle hayatın ve aşkın, gelmeyeceğini bilerek senin, bir hayal kırıklığına engel oluyordum en azından.

Sen bilmesen de bunu, kimse bilmese de  seviyordum seni ve sen gün gibi geçiyordun üzerimden her gecenin sonunda. Apayrı bir ayrıntıydı bu.

Günlerin Cehenneminde

Yüreğindeki kışı ısıtmak için çabaladığım her an, daha da yorgun düşüyordum. Birileri gelip, geçti. Aslında hep bendim kalan geride tek ettiğimde bile. Bilmedim. Savunmasız bir orman oldum. Yakılıverirdim günün birinde. Aslında çoktan kaçmıştı içimdeki canlılar. Bilmedim. Beni çoktan terk etmiş canlılara üzülürken, yitip giden sadece ve hep bendim.

Yüreğimdeki kışı ısıtacağım diye, yanarım günlerin cehenneminde.

Her şeyin bittiği kıyıda, ufka uzandığında bakışlarım, gökyüzünün yandığını gördüm. İnsanların gün batımı dediği ve izlerken üzerlerine aşkını çektiği bir andı. Bense serin kumlarını çektim üzerime acılar kumsalının.

Hayatın yeniden başlayacağı bir kıyıya sürüklensin diye, hırçın denizlere bıraktım bedenimi. Öyle ummuştum. Yeni umutlarla beslensin diye bıraktığım yüreğim, dalgaların tuzlu saldırısından, parça parça bir yokluğa karışırken bir rüzgâr vardı bana ağlayan, bir de yokluğun sızlattı. Son kalan parçamı…

Yokluğunu unutacağım diye, yanarım günlerin cehenneminde.